Dr Clark Quinn - een van de meest invloedrijke denkers in Learning & Development | Brainsnacks

Dr Clark Quinn - een van de meest invloedrijke denkers in Learning & Development

Ik moet iets bekennen. Toen ik me voorbereidde op mijn interview met Dr. Clark Quinn, voelde ik iets wat ik zelden voel voor een podcast-opname: zenuwen. Niet het "werkt-mijn-microfoon-wel" soort zenuwen. Meer het "ben-ik-dit-gesprek-wel-waardig" soort.

Clark Quinn zit al meer dan 40 jaar in de leerwetenschap. Hij schreef mee aan het Serious eLearning Manifesto. Hij was de eerste persoon die de Guild Master Award van de eLearning Guild ontving. Hij ontwierp educatieve games toen dat nog niet eens bestond als vakgebied. En hij schreef het boek dat ik zelf had willen schrijven: Millennials, Goldfish, and Other Training Misconceptions.

Maar wat Clark voor mij echt bijzonder maakt: terwijl onze industrie achter elke glimmende nieuwe tool en trend aanrent, blijft Clark al vier decennia dezelfde ongemakkelijke vraag stellen: Helpt dit mensen daadwerkelijk beter presteren?

Ons gesprek stelde niet teleur. Sterker nog, het leverde me zinnen op die ik waarschijnlijk nog jarenlang zal citeren.

Chocolate Covered Broccoli

Toen ik Clark vroeg naar learning experience design en het gevaar van te veel nadruk op engagement, aarzelde hij geen moment. Hij vertelde me over de begindagen van educatief gamedesign, toen bedrijven gamedesigners en instructional designers in dezelfde ruimte zetten, hopend dat er magie zou ontstaan.

Wat eruit kwam? "Chocolate covered broccoli," zei Clark. "This is not a good thing."

Ik hou van deze metafoor omdat hij iets vangt wat ik constant zie: opleidingen die er aantrekkelijk uitzien, leuk aanvoelen, en tot absoluut niets leiden. Een feestje zonder doel. De chocolade maakt het verteerbaar, maar de broccoli wordt niet voedzamer alleen omdat je hem in iets zoets hebt gedoopt.

Waar Clark voor pleit is alignment. Wanneer je zowel leerwetenschap als engagement echt begrijpt, kun je ervaringen creëren waarin de twee elkaar versterken. "When you align those elements," legde hij uit, "the power is greater than either one alone."

De zin die me niet meer loslaat

We kwamen uiteindelijk te spreken over AI, wat onvermijdelijk was. Maar Clarks perspectief was verfrissend anders dan het gebruikelijke hype-commentaar. Hij zit lang genoeg in tech om meerdere bubbels te hebben zien opblazen en knappen.

Toen zei hij iets waar ik sindsdien niet meer van loskom:

"The problem is they look really smart. They don't make a good answer. They make what sounds like a good answer."

Lees dat nog een keer. Want dit onderscheid is enorm belangrijk voor ons vakgebied.

Als je niet weet hoe een goed antwoord eruitziet, kun je het verschil niet zien tussen inhoud en de schijn van inhoud. En dat is precies het probleem. We geven cognitief werk uit handen aan systemen die overtuigend klinkende output produceren, niet per se correcte output.

Clarks aanbeveling? "You don't just need a human in the loop. You need an expert in the loop."

Twee dingen mis met onderwijs

Op een gegeven moment vroeg ik Clark waarom content dumping zo hardnekkig blijft in L&D, ondanks al het bewijs ertegen. Zijn antwoord was kenmerkend direct:

"There are only two things wrong with education: the curriculum and the pedagogy. Other than that, it's fine."

Ik moest hardop lachen. Maar het punt eronder is serieus. Onze stakeholders zijn naar scholen geweest die hen leerden hoe leren "eruitziet". Dat geldt ook voor veel instructional designers die per ongeluk in het vak zijn beland. Iedereen denkt te weten wat een opleiding moet zijn, omdat ze hun hele leven slechte opleidingen hebben meegemaakt.

Het resultaat? We hebben de verwachting opgebouwd dat L&D opleidingen op afroep bouwt. Geef ons de content, wij zetten het online en voegen een toets toe. "And so many times that quiz is random information instead of anything particular or valuable," merkte Clark op.

Nul met een afrondingsfout

We spraken ook over de hardnekkige gewoonte om het succes van opleidingen te meten aan de hand van of mensen het leuk vonden. Je kent het patroon: "Onze trainers scoren een 8,5 uit 10!" op billboards en in marketingmateriaal.

Clarks reactie was vernietigend: "According to research, there's a 0.09 correlation between people liking training and it actually having an impact. And 0.09 is zero with a rounding error."

Nul correlatie. Dat betekent dat je net zo goed een geliefde trainer kunt hebben die niets bereikt, als een impopulaire die prestaties transformeert. Sterker nog, Clark wees erop: "Some of the most hated teachers, when you looked at what they achieved, were actually the most effective."

Dit is ongemakkelijk om te horen. Maar het is precies het soort ongemakkelijke waarheid waar we mee moeten leren leven.

Wat ik meeneem

Het interviewen van Clark Quinn herinnerde me eraan waarom ik met deze podcast ben begonnen. Niet om trends te volgen, niet om mee te liften op hype-cycli, maar om de ongemakkelijke vragen te blijven stellen.

Helpt dit mensen daadwerkelijk beter presteren? Creëren we inhoud of alleen de schijn van inhoud? Meten we wat ertoe doet, of wat makkelijk te meten is?

Na 40 jaar in dit vak is Clark niet gestopt met het stellen van deze vragen. En dat is misschien wel de grootste les van allemaal.

Zoals hij aan het eind van ons gesprek zei: