Van 40 naar 3000 mensen: wat Bas me leerde over jonge professionals

Van 40 naar 3000 mensen: wat Bas me leerde over jonge professionals
Over polaroids aan de muur, betaald leren daten, en waarom je niet het resultaat moet vieren

"Ik wil omhoog. Help me."

Dat zei een 23-jarige medewerker tegen zijn coach. Niet omdat het moest. Niet omdat zijn manager het vroeg. Maar omdat er een polaroid aan de muur hing met zijn naam erop. En hij wilde hoger.

Dit gebeurde bij Uitblinqers. Een contactcenter dat groeide van 40 naar 3000 medewerkers. Allemaal jonge professionals. In een branche waar iedereen hen actief afraadde om te beginnen.

Onlangs sprak ik met -ondernemer en oud co-founder van Uitblinqers- Bas in mijn podcast. Niet iemand uit L&D. Iemand van de business. En hij vertelde me dingen die ik nog lang ga onthouden.

Betaald leren voor eigen (privé)ontwikkeling

Een van de eerste dingen die Bas vertelde, ging over hoe ze het leren aantrekkelijk maakten. Het probleem: als je tegen jonge medewerkers zegt "je moet dit doen want dan heeft de klant er baat bij", dan denken ze: ja, dat zal wel.

Dus deden ze het anders. Ze legden de connectie met het echte leven. Wat je hier leert over communicatie, kun je ook gebruiken op je date. Of in je sollicitatiegesprek straks. Of als je iets moet pitchen op je werk.

"Toen merkten we dat mensen meer open stonden om te leren," zei Bas. "Omdat het niet voelde als: ik doe het voor mijn opdrachtgever. Maar: ik word hier zelf beter van."

Eigenlijk zaten die jonge mensen dus betaald te oefenen met skills die ze ook privé konden gebruiken. En dat veranderde alles in hoe ze naar leren keken.

Generaties? Vergeet het

Ik vroeg Bas of hij trends zag bij "de jonge generatie". Hij zuchtte bijna hoorbaar. "Dat praten over generaties is een nogal explosief onderwerp. Ik zie soms tenenkrommende columns voorbijkomen waar mensen elkaar de maat nemen."

Bij Uitblinqers hadden ze het nooit over generaties. Ze hadden het over levensfases. Als je tussen je twintigste en dertigste bent, speelt werk gewoon een andere rol in je leven dan wanneer je kinderen hebt of mantelzorger bent.

"Deze mensen willen hard groeien, zijn heel erg hongerig," zei Bas. "Je hoefde niet het gaspedaal in te trappen. Je moest vooral bijremmen en bijsturen."

Dat is een heel ander verhaal dan het standaard geklaag over Gen Z dat je overal hoort.

De polaroid aan de muur

Het stuk over meten vond ik misschien wel het meest interessant. Bas vertelde hoe ze in het begin na een opleiding naar hun schermen zaten te staren, wachtend tot de lijntjes omhoog gingen. Dat gebeurde niet.

Toen veranderden ze twee dingen.

Ten eerste: ze gingen niet het resultaat meten, maar de adoptie. Niet hoeveel sales iemand deed, maar hoe vaak iemand het had geprobeerd. Had je het aangeboden? Had je de techniek toegepast? Dat werd gevierd. "Want dan kun je veel sneller plezier hebben van het leren," legde Bas uit. "Zonder dat je alleen het einddoel hoeft af te wachten."

Ten tweede: ze maakten het fysiek. Geen Power BI dashboards, maar een echte thermometer aan de muur. Polaroids van medewerkers die je kon verhangen. Een zon die je omhoog kon schuiven.

"Het dashboard leeft niet," zei Bas. "Maar die polaroid aan de muur? Die zorgt ervoor dat iemand naar zijn coach stapt en zegt: ik wil omhoog. Help me."

Spreek als je doelgroep; Pitch like a Motherfucker

Ze noemden hun academy "de 110" en hun trainingen kregen namen die je niet snel vergeet. Eentje heette "Pitch Like a Motherfucker". Dat stond gewoon op het bord.

"We waren niet per se commercieel," zei Bas. "Maar die ene keer dat je pitcht, moet je all-out gaan."

Het paste bij hun cultuur van goede fouten en domme fouten. Domme fouten (niet op tijd komen, je smoes-kabinet opentrekken) mocht iedereen elkaar op aanspreken, van nieuwkomer tot directie. Goede fouten (een plan maken dat mislukt, iets proberen dat niet werkt) hoorden erbij.

Die combinatie van lef en veiligheid zie je niet vaak.

De fout die niemand had verwacht

Bas was ook eerlijk over wat er misging. Op een gegeven moment vonden ze zichzelf zo goed dat ze hun eigen academy bij klanten gingen pushen. De L&D-afdelingen aan klantzijde reageerden begrijpelijk: "Wij hebben hier ook goed over nagedacht, hoor."

"Dat was fout," zei Bas. "Te veel in jezelf gaan geloven. We hebben daar hard leergeld voor betaald. Pas toen we echt samen die academies gingen maken en naast de opdrachtgever gingen staan als expert voor deze generatie, toen ging het pas echt hard."

Niet meer tegen elkaar, maar met elkaar. Het klinkt simpel, maar het kostte ze een conflict om het te leren.

Wat blijft hangen

Bas is nu een jaar weg bij Uitblinqers. Het bedrijf draait door, beter zelfs dan verwacht. Daar is hij het meest trots op: dat de mensen die hij zag groeien het nu zelf doen, en het vaak nog beter doen dan hij.

Jonge mensen zijn niet lui. Ze zijn kritischer. Ze willen weten: what's in it for me?

En als je daar een eerlijk antwoord op hebt?

Dan gaan ze harder dan je ooit had verwacht.

Die polaroid hangt er nog steeds. De vraag is: wat hangt er bij jou aan de muur?

45 minuten. Geen theorie. Alleen wat werkte. → Luister de volledige aflevering op No More Boring Learning

‍